Regels en regelgeving

Regels en regelgeving

Wat we tot op heden gezien hebben in de pandemie is dat grote instanties en bedrijven eigenlijk relatief weinig last hebben gehad van de maatregelingen om de pandemie in te dammen. Geheel anders heeft het leven eruit gezien voor de performers die wij met ons tijdschrift vertegenwoordigen.

Velen hebben overdag een baan die ook voor de pandemie al nodig was om de kosten van eigen outfits en make-up te dragen, omdat de optredens nu eenmaal vaak kleinschalig zijn en daardoor bijzonder slecht, of in het geheel niet, betaald worden. De klap die zij voelden door regelmatig lange periodes niet te mogen optreden, was dan ook vooral van psychische aard. Zo’n uitspraak hoor je vaak als mensen leed willen bagatelliseren. Gelukkig was het alleen maar psychisch. Dat klinkt zo geruststellend, maar iedereen in de psychiatrische of psychische zorg zal beamen dat er niets onschuldigs is aan psychisch leed. Maar al te vaak is psychisch leed bovendien de belangrijkste oorzaak van lichamelijk leed.

Het is bijzonder moeilijk als je een baan hebt die niet 100% aansluit bij wie je bent, of je ambities voldoende aanspreekt, om dan van de ene op de andere dag je belangrijkste uitlaatklep te verliezen en daarnaast ook nog de fysieke aanwezigheid van mensen te moeten missen, die wel je dromen delen.

Wat we geleerd hebben van de pandemie tot nu toe is dat de culturele sector niet hoog op het prioriteitenlijstje staat van het regeringsbeleid. Keer op keer werd dat duidelijk en dat ligt natuurlijk niet aan de demissionaire minister-president alleen. Hij trekt zijn conclusies uit wat hij denkt dat het electoraat wil en vooral wat de opiniepeilingen hem voorspiegelen.

Hij is het product van een samenleving die al lang voor de pandemie aangaf weinig liefde te voelen voor performers, zo lang ze niet in een musical van Joop van den Ende meespelen of in een ballroomjurk viool zitten te spelen in het orkest van André Rieu. We hebben absoluut niets tegen dat soort massa-amusement, maar vernieuwingen komen traditioneel niet voort uit dat soort grote evenementen, maar juist uit de kleinere initiatieven.

Het komt regelmatig voor dat Drags of Burlesque performers in het geheel niet betaald worden of zelfs geld mee moeten nemen om op te ‘mogen’ treden voor een volle zaal waarin iedereen een kaartje heeft gekocht om binnen te kunnen komen. En de zaal die ik nu voor ogen heb, wordt nota bene ook nog eens stevig gesubsidieerd door de overheid.

We zijn langzamerhand naar een situatie toegegroeid waarin iedereen geld verdient aan kunst en kleinkunst, behalve de mensen zonder wie al dat moois niet eens plaats had kunnen vinden.

Het ligt niet binnen ons bereik om een vakbond op te richten, maar we zullen zeker in ons tijdschrift evenementen, die alleen de zakken van de organisatoren spekken, kritisch bespreken. Daarin zullen we zonder twijfel de rol van waakhond aannemen. Want het kan heel makkelijk anders. Er wordt genoeg verdiend aan de verkoop van bier, wijn en entree om ook de performer wat meer tegemoet te komen.